19-22 Mayıs 2011 GAP Turu (3)

21 Mayıs Cumartesi

Otelden sabah 9’da hareket ettik ve Antep-Antakya arasında çok eski ve kaçak malların alenen satıldığı yer olan Kilis’e uğradık. Tam da Şener Şen ve Kemal Sunal filmlerinde gördüğümüz eski anadolu kasabalarından biri burası. Bir saat kadar gezdikten sonra Yesemek Köyüne gittik. Uzaktan Suriye sınırını da gördük. Yol üstünde yer alan gelincik tarlaları muhteşemdi.

Yesemek Açık Hava Müzesini’de gezdikten sonra Antakya’ya gitmek üzere saat 13.00 te tekrar yola çıktık. Yesemek Açıkhava müzesi hakkında pek bir bilgi alamadığımız için kalıntılardan çok oradaki çocukların fotoğrafını çektik :)

Saat 14.30 da Antakya’ya vardığımızda çok acıkmıştık. Anadolu Rest. yediğimiz kuyu kebabı  kuru olduğundan pek hoşumuza gitmedi ama bizim Antakya’ya geliş sebeplerimizden biri olan künefe muhteşemdi. Turdaki arkadaşlarla ortak kararımız: 'Antakya’da her gittiğimiz yerde künefe yemek'  oldu.

Sonraki durağımız olan Antakya Mozaik Müzesini çok beğendim. Mozaik zenginliği bakımından dünyada ikinci müzeymiş.

Orada karşılaştığım bir olay ülkemizde mozaik v.b. tarihi eserlere bizim insanımızın nasıl yaklaştığını açıkça gösteriyordu sanki.

Küçük bir çocuk yerde bulunan mozaiklere basıyordu ve turist bayan çocuğu alması için annesini uyardığında annenin bayana ters ters bakarak arkasını döndüğünde ‘sanane’ diyerek söylenmesi üzerine , Gaziantep’te Zeugma’nın kapısında şahit olduğum muhabbeti hatırladım. Kapının önünde bir bayan içeriden çıkan arakadaşına soruyor: Nasıl beğendin mi? Cevap inanılmaz: Yok  çok anlattılar diye geldim ama hiçbir şey yok içeride...

Antakya Mozaik müzesinde çok sayıda harika mozaiklerin yanısıra görülmeye değer heykel ve mermer mezarlar da yer alıyor.

St.Pierre-Aizi Petrus Kilisesini (Sen Piyer mağarası) gezdik. İlk Hristiyanların mağaralara oyarak yaptığı bu kilisede toplantılar yaptığını ve burayı Hristiyanlığı yaymak için kullandıklarını öğrendik.

Kilisenin bahçesinden baktığımızda sanki tüm Antakya karşımızdaydı.

Antakya mıdır? yoksa Hatay mıdır? diye merak ederseniz:

2 Eylül 1938 Tarihinde Hatay Devleti kurulmuş. 10 ay sonra 16 Haziran 1939 tarihinde TBMM'nin kararıyla Türkiye-Hatay arasındaki sınır çizgisi kaldırılmış ve 23 Temmuz 1939 da kışlaya bayrak çekilmesiyle Hatay anavatana katılmış. Antakya ise Hatay ilinin merkez ilçesiymiş.

Antakya denildiğinde Asi Nehri, farklı dinlere mensup insanların bir arada yaşaması ve künefe geliyor benim aklıma :)

 Asi Nehrinin kenarında fotoğraflarımızı çektikten sonra bu ilde çekilen ‘Asi’ dizisinden bildiğim bir mekana gittik. Dizide sabun yapılırken para atılan sahnelerin çekildiği mekan ‘VERDAA’ defne sabunlarının satıldığı mağaza.

Antakya'nın meşhurları arasında  defne ağacı ve sabunu geliyor. Defne’nin mitolojik hikayesi de oldukça etkileyici.

“Mitolojide adı hızlı çapkına çıkan ve tanrı olduğu için de kendisine karşı konulamayan, Zeus’un oğlu Işık Tanrısı Apolion, şimdiki Gümüşgöze’den Sinanlı’ya doğru inen vadiden Asi’ye dökülen derenin kenarında genç ve güzel Defne’yi görür. Çapkın Apolion, bu güzeller güzeli kızla tanışmak üzere yanına yaklaşıp konuşmak ister. Defne, Apolion’un namını duymuştur. Aklından geçenleri sezdiği, niyetinin iyi olmadığını hissettiği için kaçmaya başlar. Defne kaçar, Apollan kovalar. Apolion’un nefesini ensesinde hissederek dere boyunca yukarıya doğru koşan ve yorulan Defne, kaçarak kurtulamayacağını anlayarak, durur. Ayağı ile toprağı kazıyarak yalvarırcasına seslenir;”Toprak ana, n’olur beni ört, beni sakla, beni koru.”

Toprak, çağrıyı duyar. Defne’nin bedeni toprağa kök salmaya, o güzelim kokulu saçları yapraklara, kolları dallara dönüşür.

Apollan şaşkına döner; karşısında yükselen defne ağacına bakar ve; “Bundan sonra sen, benim kutsal ağacım olacaksın. O solmayan ve dökülmeyen yapraklarını başıma çelenk yapacağım. Değerli kahramanlar, savaşlarda zafere ulaşanlar, hep senin yapraklarınla alınlarını süsleyecekler. Şarkılarda, şiirlerde adımız yan yana geçecek” der.

Defne, Apolion’dan duyduğu bu güzel sözler üzerine dallarını eğerek onu selamlar. O gün bugündür savaşla elde edilen kahramanlıklar, güzel şiirler defne yaprağı ile taçlandırılır.”

Sonrasında katolik kilisesini gezerken, kilisede görevli bir bayandan Antakya’yı  ve bu kiliseyi dinledik. Bizim rehber de bizimle birlikte geziyordu :) Bu kiliseden aldığımız ‘Orontes Üzerinde Antakya’ isimli kitap, Antakya’yı: Havarilerin ilk defa Hristiyan adını aldıkları yer’ olarak anlatıyor.

Kilisenin iç avlusu çok güzel. Avlunun üst katına çıktığımızda kilisenin çan kulesi ve hemen yanıbaşında yer alan cami minaresini aynı karede görüntüleyebilmenin sevincini yaşadık. Antakya’nın farklı dinleri bir arada yaşatabilmesinin sembolü olan meşhur kare.

Çarşı içinde çınar altında dinlenirken ‘Asi Künefe’de 2.künefemizi de yedikten sonra, baharat ve hediyeleri koymak üzere ilave bavulumuzu da aldık. Şehir Merkezinde gezilerimizi yaptık ve bol bol fotoğraf çektikten sonra günün 3.künefesi meşhur ‘Kral künefe’de yendi:)

Antik Daphne kenti üzerine kurulu olan Harbiye mevkiinde yer alan ‘Grand Boğaziçi Otel’e yerleştikten sonra akşam yemeğimizi otelde yedik. İnanılmaz ama 4.ve günün künefesi seçtiğimiz en güzel künefeyi de yedikten sonra şelalelerin çevresinde yaptığımız yürüyüş ve arkadaşlarla çay eşliğindeki sohbet te çok ama çok keyif verdi bize.

Okuduğum başka bir blogda öğrendiğime göre uzun çarşının göbeğinde mangalda künefe pişiren Yusuf Usta'yı bulmak gerekiyormuş. Bu da tekrar Antakya'ya gidildiğinde yapılacaklar listesine eklendi:)

19-22 Mayıs 2011 GAP Turu (1)

Yine bir son dakika gezisi ayarladık kendimize. İzinlerimizi son anda ayarlayabildiğimiz için pek seçeneğimiz kalmamıştı. Daha önce hiç seyahat etmediğimiz bir turizm şirketi ile 19-22 Mayıs 2011 tarihli GAP turuna katılmaya karar verdik.
2 gece Gaziantep, 1 gece Antakya’da konaklayarak Adana, Gaziantep, Şanlıurfa ve Antakya’yı görecektik.



19 Mayıs Perşembe

Uçakla Adana’ya ulaştığımızda havaalanında bizi rehberimiz Süleyman Bey karşıladı. Toplam 12 kişi olacağını öğrendiğimizde, butik tur olacağı için bol bilgi alabileceğimiz keyifli bir kültür turu olacağını düşündük. Ama turdaki ilk şaşkınlığımızı 4 gün boyunca gezeceğimiz araca yerleştiğimizde yaşadık...12 kişilik ve kliması olmayan bir minibüs uygun görülmüştü. 'Son anda karar verenler için son anda organize edilen tur böyle oluyor' dedik ama sonradan anladık ki rehberimiz de son dakika rehberiydi:)

Hepimiz, Adana’yı gezmeye başlamadan önce güzel bir kahvaltı yapmak istiyorduk. Rehberimize ‘İstanbul’un kargaşasından geliyoruz doğayla iç içe yeşillikler içinde güzel bir köy kahvaltısı yapmak istiyoruz’ dediğimizde aldığımız cevap: ‘Bana söylenen yere götürebilirim sizi’ şeklinde oldu.

O’na söylenen yer baraj bölgesinde küçük bir şarküteriydi. Hem kahvaltılık malzemeler satılıyor hem de bahçeye konmuş 3-4 masada kahvaltı veriliyordu. Hemen yan binadaki inşaat ise tam da beklediğimiz şeydi...

Kahvaltı masasında hayal kırıklıklarıyla başlayan turda bizi daha nelerin beklediğini düşünürken tura katılanlarla tanışmaya başladık. Reklam ve Organizasyon işi yapan ve tura yalnız katılmış olan bayanın eşi işlerinin yoğunluğu sebebiyle yoktu. Oğullarıyla birlikte tura katılan ailedeki bayanın tam bir alışveriş canavarı olduğunu da sonradan öğrenecektik. Karı koca beraber gelen hafif toplu ama çok neşeli çiftin iki çocuğuna annelerinin baktığını öğrendik. Yeni evli başka bir çift ise tur boyunca grupla hiç konuşmadılar diyebilirim. Ama biz turdakilerle pek kaynaştık pek eğlendik.

Uçaktan indiğimizde araca en son bindiğimiz için sol arka teker üstüne kalmıştık. Önce minibüste arka dörtlü koltukta ve teker üstünde kimse oturmak istemezken ilerleyen zamanlarda aramızda bu da espri konusu olmuştu. Ön tarafta oturanlar her mola yerinde arkada oturanlara kira bedeli olarak meyve ya da kuruyemiş ısmarlıyordu.

İlerleryen zamanlarda rehberimize sorduğumuz hiçbir soruya cevap alamamak bizi çok sinirlendirse de hepimiz; ‘bu olumsuzlukların tatilimizi zehir etmesine izin vermeyeceğiz’ şeklinde şartlandırmıştık kendimizi. Ara ara da bunu birbirimize hatırlatmamız gerekiyordu tabii. Rehber Süleyman bey olarak tanıştığımız kişi ikinci gün aramızda ‘Süleyman efendi’ olmuştu. Turizm şirketinin bu şahsı nasıl tur rehberi olarak kabul ettiğini anlayamazken, Üniversitede öğretim görevlisi olduğunu öğrendiğimdeki şaşkınlığımı anlatamam. İki lafı bir araya getiremeyen, konuşmaya utanan, gezdiğimiz yerleri daha önce görmemiş olan ve o yerler hakkında hiçbir şey bilmeyen bir rehberimiz vardı:)

Anne ve babasıyla tura katılan Emre, gezdiğimiz yerler hakkında internetten bilgiler okuyup bizlere anlatıyor, turun neşe kaynağı Çetin bey’de Süleyman’a seslenip ‘iyi dinle Süleyman, bak bunları öğren bir gün lazım olur’ diyordu. Tüm bu iğneleyici sözlere bizimle birlikte gülen Süleyman ise gerçekten anlatılmaz yaşanırdı..

Tatil boyunca elbette (Süleyman’a söylenen) yerlerin hepsini gezdik ve gördük. Ama gezdiğimiz yerler hakkında öğrendiğimiz herşey Emre’nin anlattıkları ya da döndüğümüzde kendi merakımızla araştırarak öğrendiklerimizden oluşuyor maalesef. Sadece bu sebeple bile tüm o harika yerlere tekrar gidebilirim.

Muhteşem Süleyman’la birlikte yaptığımız kahvaltıdan sonra ilk durağımız Çukurova Üniversitesi oldu.


Oradaki güzel manzarayı gördüğümüzde ve yeşillikler içinde kahve içerken kafamızdaki tek soru şuydu: Kahvaltıya buraya gelmek varken neden inşaat içinde kahvaltı yaptık?

Kahve keyfinden sonra tekrar yola çıktık ve Adana’nın simgesi haline gelmiş olan Sabancı Merkez Camii’ni görmeye gittik.


Türk Diyanet Vakfı ile Sabancı Vakfının ortaklaşa yaptırdığı bu camiyi çok beğendim. Caminin yapımı 10 yılda tamamlanmış. 6 minareli cami 52.600 m2 üzerine yapılmış. Okuduğum bir yazıda Ortadoğu ve Balkanların en büyük camii olduğu da iddia ediliyor. Camii ile ilgili bilgi almak üzere incelediğim bir site dikkatimi çekti. Verilen bilgilerin kesin doğruluğunu araştırmadım ama eğer doğru ise arihi yerler konusunda bilgi edinilebilir.
http://www.3dmekanlar.com/tr/sabanci-merkez-camii.html






Seyhan Nehri üzerinde bulunan ve Taş Köprü deyip geçtiğimiz yapının 2.000 yıla yakın bir geçmişi olduğunu da bu gezi sayesinde öğrendim.



Sabah Adana’ya geldiğimizde gezeceğimiz yerler içinde Adana ve civarının da olduğunu düşünmüştüm fakat 11.30 da Gaziantep’e gitmek üzere yola çıktık.Daha sonra öğrendim ki Adana’ya gelme sebebimiz uçak biletinin daha ucuz olmasıymış:)

Saat 13.30 da Gaziantep’e ulaştık.Antep’e geldiğimiz için de kebap üstü bol cevizli baklava yeme hayalleri ile öğlen nerede yesek diye düşünüyorduk ki Süleyman’ın sözleri ile kendimize geldik. 'Tur’un anlaştığı ve uygun gördüğü yerde (Fethullah Usta) yemek yiyeceğiz '. Birçok turizm şirketine ait otobüslerin yanına biz de minibüsümüzü park ettik:) İstanbul’da yediğimizden hiç de farklı olmayan kebap ve tatlılarımızı yedikten sonra Zeugma Mozaik Müzesi’ne gitmek üzere yola çıktık.



Gaziantep’e 8 yıl önce geldiğimde sadece şehir merkezini gezebilmiştim.Şimdi tur ile değişik yerler göreceğim için çok heyecanlıydım.

Zeugma Antik Kentini yerinde görme fırsatım olmamıştı. Nizip İlçesindeki Zeugma Antik Kenti, 2000’li yıllarda yapılan kurtarma kazılarıyla Birecik Baraj Gölü suları altında kalmaktan kurtarılmış ve Gaziantep Arkeoloji Müzesi’ne taşınmış.Şimdi de Zeugma Mozaik Müzesi’ne alınmış.Müzede mozaiklerden başka heykel ve resimler de yer alıyor.





Dünyaca ünlü ‘Çingene Kızı’ adlı mozaik kuşkusuz en ilgi çekici olanı..Gaziantep'in simgesi haline gelen mozaik 30-35 yıl önce kaçakçılar tarafından açılan ve her tarafı delik deşik edilen alandan çıkartılmış. Etrafı bulunmadığı için mitolojik öyküsü de bilinmiyormuş. Cinsiyeti belli olmamasına rağmen saçındaki örgüler nedeniyle 'Çingene Kız' denilen mozaikteki insan figürünün Büyük İskender olduğunu savunan tarihçiler de varmış... Biz gittiğimizde Gaziantep Arkeoloji müzesinde görmüştük fakat Eylül ayı itibariyle Zeugma'ya taşınmış.



Zeugma Mozaik müzesinin resmi açılışı henüz yapılmadığından sadece giriş katı ziyarete açılmış ve 19 Mayıs tatili nedeniyle çok fazla ziyaretçi vardı.

Çok küçük yaştaki çocukların mozaiklerin çok yakınına kadar gitmelerine ve içeride bu tarz olayları engelleyecek bir görevli olmamasına çok üzüldüm.

Ama giriş kattaki mozaikler o kadar etkileyiciydi ki müzenin kalanını görmek üzere tekrar gelmek istediğimden eminim.



Bu muhteşem eserleri gördükten sonra Gaziantep Arkeoloji Müzesini gezdik. Burada da antik dönemlerden kalma mozaikler, heykeller, mezar taşları, resimler, sikkeler ve muhtelif eşyalar bulunuyor (radyo,telefon,dikiş mak.ve saatler v.b.)



Sonraki durağımız olan Gaziantep Kalesinin içinde yer alan Kahramanlık Panoraması Müzesi de görülmeye değer. Ziyaretçilere Gaziantep’in savunulması ile ilgili bir belgesel izletiliyor.



Gaziantep’te göremediğim birçok müze kaldı. Bunlardan birkaçı:Hasan Süzer Etnografya Müzesi, Emine Göğüş Mutfak Müzesi, Kültür Müzesi, Medusa Cam Eserler Müzesi, Mevlevihane Vakıf Müzesi.



Tekrar gelişimizde eğer bol vaktimiz olursa ayrıca Nizip ilçesinde yer alan sabun fabrikasını da gezeriz belki.Bir haberde ’Kurtlar Vadisi Irak’ filminde Amerika’lıların cezaevi sahnesinin burada çekildiğini okumuştum.

Bakırcılar Çarşısı ve Baharatçılar Çarşısını da çok keyifle gezdik. Dövülerek şekil verilen bakırlardan çıkan o ses halen kulaklarımda sanki.





Ama en çok hoşumuza giden kare, Şener Şen filmlerini hatırlatan, 'işte Anadolu'dayız' dedirten KEPKEP AKARYAKIT ve önündeki amca idi..



Tabii tüm gün gezdikten sonra geldiğimiz ‘Uğur Plaza Hotel’ in çok rahat ve temiz olması, turla ilgili şimdiye kadar bizi en memnun eden konu oldu.