Füreya

Bu sabah çok erken kalktım. Aslında her zaman yapmam gerektiği gibi:)

Bugünü dışarıda geçirmeye karar verdiğim için erkenden evden çıktım. Cadde'de yaptığım yürüyüşün ardından sokağımızın başında bulunan cafedeki yerimi almıştım.

Kahve eşliğinde okuduğum kitaba öylesine dalmışım ki 3 saatten fazla oturduğumun farkına varmadım.

 

Hani şu bahsettiğim 'Şakir Paşa Ailesi' adlı kitapta adı geçen teyze kızı Füreya'nın hayatını okuyorum bu günlerde.

Şirin Devrim'den dinlediğim ailede çok fazla adı geçmemekle birlikte Atatürk'ün yakın arkadaşı Kılıç Ali ile evli olduğunu öğrenmiştim Füreya'nın.

Ama bu kitapta anlatılanlar öylesine etkiledi ki kitabı elimden bırakamadım.

Füreya, ailede sanatla ilgilenmeyen nadir insanlardan biri. Genç yaşta yaptığı iki evlilik ve hamilelikleri ayrı hikaye.

Hatta, Atatürk'ün en yakın arkadaşı olan Kılıç Ali ile evlenme sebebini; 'Atatürk'e 9 yaşından beri hayran hatta aşık olduğumdan O'na yakın olabilmek için Kılıç Ali'nin

evlenme teklifini kabul ettim' diye anlatıyor.

Bu evlilikle birlikte gerçekten de tüm zamanını Atatürk ve yakın çevresiyle geçirmeye başlıyor. Kitapta Atatürk'ün son günlerine de yer verilmiş.

Daha önce Şirin Devrim'den dinlediğim Şakir Paşa Ailesindeki tüm çılgın insanlar bu sefer Füreya'nın gözünden anlatılıyor Ayşe Kulin'in kelimeleriyle.

Bursa'daki kötü evliliğin üzerine Ankara'daki Atatürk'lü muhteşem günler ve Atatürk'ün ölümüyle depresyona giren Kılıç Ali'nin ardından verem teşhisi konan

Füreya'nın hikayesini soluksuz okudum bugün. Verem teşhisinden sonraki hikayeye yarın devam ederim artık.

 

Cafeden çıktıktan sonra sahilde yaptığım yürüyüş de ruhuma çok iyi geldi. Ah bir de sokak kedileri ve köpekleri olmasa...

Heyecanı Kaybetmeden Yaşlanmak

Dün eşimle beraber bir akraba ziyaretindeydik.

 

Yaşanmışlıkları olan insanlarla saatlerce sohbet edebilir ve onların hikayelerini hiç sıkılmadan dinleyebilirim.

Altmışlı yaşların sonunda olan bu akrabamızla geçirdiğimiz kısacık zaman da bana çok keyifli geldi.

 

Gençliğinde bir bankada çalışmış olmasına rağmen hayatının asıl işi her zaman müzik olmuş.

Tüm ailenin karşı çıkmasına rağmen müzikten ve çocukları gibi gördüğü müzik aletlerinden asla vazgeçmemiş.

İlk kez komşusunun evinde yapılan nişanda çalması için çağırıldığı günü anlatırken sanki o günkü heyecanı yeniden yaşıyordu.

Evine şimdiye kadar 16 adet piyano girmiş-çıkmış. Uzun yıllar müzik aletlerinin akort edilmesinden ve tamirinden para kazanmış.

Kınalı adada geçen 2 yıl boyunca yaşadıklarını öyle güzel anlattı ki şu anda okuduğum Şakirpaşa ailesindeki insanlardan birisiyle sohbet ediyormuşum gibi geldi:)

Şimdi yaşadığı apartman dairesinde maalesef komşuları rahatsız olabilir diye piyanosunu çalma fırsatı yok. Evinin camından denizi de göremiyor.

Ama yine de hayata karşı o kadar heyecanlı ki hayran olmamak imkansız.

 

Evinde bulunan bir kilise piyanosunu sattığı bey'in ona hediye ettiği kitapları odasından almaya koşarak gitmesi, kitapları heyecanla getirip tek tek bize anlatması,

kitaplardan bölümleri okuması gerçekten görülmeye değerdi.

 

Woody Allen'in emekli olmayı ölmekle eşit gören bir karakteri canlandırdığı Roma'ya Sevgilerle adlı filmi de aynı hafta sonu izlemiş olmak pek manidar oldu.

 

Düşündüm de şu anda bana böyle heyecan veren bir şey yok hayatımda.

İnsanların belli bir yaştan sonra çalışma hayatına son verdiğinde de hayata sıkıca tutunabilmeleri için onlara keyif veren ve heyecan duyacakları bir hobileri

mutlaka olmalı diye düşünüyorum artık.

Harika Çılgınlar

Bu sene Temmuz ayının neredeyse tamamı tatil ile geçti. Önce adada ailemle 9 gün, sonra eşimle Kaş'ta 9 gün derken ay bitiverdi.

Tatil bitiminde hemen başlayan ramazan ayı ile oruç nedeniyle Ağustos ayı evde geçti bitti. Ramazan bayramında yine eşim ve ailemle beraber olmak da pek keyifliydi.

Sonrasında gelen Eylül ise yeni umutlarla başladı ama aybaşından itibaren 20 gün boyunca hastalıkla geçti ve işte o da bitti.

 

Hayat böyle işte her an herşey değişebiliyor ve mucizeler hayatınıza yön verebiliyor. Bir bakıyorsunuz herşey çok güzel ve istediğiniz gibi devam ederken

sonra durağan, monoton ve sıradan derken birden daha olumsuz bir dönem yaşayabiliyorsunuz. Sonra yeniden umut ve hayallerle dolu çok daha güzel bir dönem sizi bekliyor.

 

Şimdi yaz bitti ve yavaş yavaş kış geliyor. Kısalan günlerle birlikte kararan hava insana karamsarlık hissi verse de insanın içinin huzurlu olması ve kendini tanıması çok önemli.

Ben biliyorum ki şimdi çok yeni bir dönem başlıyor benim için. Kendimle daha fazla kalacağım bir dönem çünkü maalesef eşimin akşam mesaileri de başladığından artık akşamları da yalnız olacağım.

 

Oyalanacak yeni şeyler bulma zamanı şimdi. Geçen kış yarım bıraktığım puzzle'ı ortaya çıkarma ve yeni kitaplara başlama zamanı.

Üç gün önce yeni bir kitaba başladım. Şirin Devrim'in yazdığı 'Şakir Paşa Ailesi-Harika Çılgınlar' adlı kitap.

Şirin Devrim tiyatrocu ve yazar. Ailesini öyle güzel bir dille anlatmış ki, sanki o ailenin içindeymiş gibi okuyorum kitabı.

Anne; meşhur ressam Fahrelnisa Zaid, Baba; yazar İzzet Melih Devrim, Kardeş; ressam Nejat Devrim, Teyze; ressam Aliye Berger, Dayı; Cevat Şakir (Halikarnas Balıkçısı),

Annesinin amcası; II.Abdülhamit'in Sadrazamı Cevat Paşa, Büyükbaba; Şakir Paşa (Halikarnas Balıkçısı tarafından öldürülen baba).

Ailede sanatçı olmayan yok gibi neredeyse. Ayşe Kulin'in kitabı Füreya'da anlatılan kişi de teyze kızı:)

 

Şimdiden ailenin soyağacını çıkarıp hepsinin hayatını tek tek okumak için pek heyecanlıyım. Sanırım sanatçı oldukları için, hepsi de pek çılgın gözüküyor.Hepsinin üçer dörder tane eşi olmuş:) Uzun süre bu aileyi takip edeceğim gibi gözüküyor...

Kalabalık aile olmanın zenginliği

Kalabalık bir ailem var benim. Her birinin sesini her gün duymazsam rahat edemiyorum. Bu garip bir alışkanlık aslında. Çevremdekiler çok şaşırıyorlar buna.

Annesiyle bir hafta belki onbeş gün hiç konuşmayanlar var etrafımda. İnanamıyorum onlara. Aramızda mesafe olsa da telefonla seslerini duymazsam rahat edemem ki ben.

Annemin veya kardeşlerimden birinin sesinin tınısından nasıl olduğunu anlarım. İyi olmadıkları zaman elimden birşey gelmese de  karşımdakinin tatsız zamanını paylaşmak, onu dinlemek hem karşımdakine hem bana iyi gelir. Aile olmanın keyfidir, kalabalık aile olmanın zenginliğidir bu.

Aynı şekilde ben tatsız can yakıcı bir olay yaşadığımda da onlar beni ararlar ve sesimi duymak isterler. Hadi buluşalım konuşalım iyi gelir derler.

Bilirler ki anlatmak rahatlatır insanı. Ama bu sefer öyle değil. Uzak kalmak istedim herkesten hatta kendimden bile.

İşte o zaman da serbest bırakmayı bildi ailem. Yalnız kalmayacak kadar yanımdaydılar ama kendimle kalmamı sağlayacak kadar da uzağımdaydılar.

İnsan kötü bir olay yaşadığında önce şok etkisini yaşıyor. Sonra kabullenme aşamasına geçiyor. Şu anda kabullenme aşamasındayım. Kadercilikle aynı şey aslında.

Yapabileceğin hiçbirşey olmadığını bildiğinde kendini bırakıyorsun ve daha kötüsü olmaması için dua ediyorsun.

Eğer inancı biraz daha az ise isyana kadar gidebiliyor insanlar. Ben hiç isyan etmedim. Neden diye sormadım. Hayırlısı böyleymiş diyorum.

Demekki daha kötü sonuçları olacaktı ve böyle olması gerekiyordu diyorum. Allahım isyan ettirecek aşamaya gelecek acılar vermesin.

Hayatta en önemli şey sağlık bunu biliyordum ama bu defa çok daha emin oldum.

Aldığım ilaçların etkisiyle ateşler içinde yatarken, koltukta oturamadığım için sürekli yatmak zorunda kaldığımda hep dua ettim. İsyan etmiyorum allahım dedim.Bir an önce iyileşmek için dua ettim. Şimdi herşey sona erdi. Benim hayal ettiğim gibi sonuçlanmadı ama olsun geçici bir süreç. Bunu da geride bırakacağız.

Gözlerimin içine bakıp 'sen iyi ol başka bir şey istemiyorum' diyen bir eşim, 

'Sakın üzülme kızım' derken sesi titreyen ve her zaman benden yana olduğunu bildiğim annem ve babam,

'Abla sen önemlisin üzülme lütfen' diyen kardeşlerim,

'Ne olur sen üzülme' mesajları ile yanımda olan yeğenlerim iyi ki hayatımdalar.

'Kayıp' etkisiyle 'Kimseye Söyleme'

Kaş'ta yaptığımız harika tatilin henüz ikinci günü okuduğum kitabı bitirdiğimde, hemen kitapçı aramaya başladık.

Deniz kenarında güneşlenirken ve tüm gün şezlongta yatarken kitap okumak çok keyifli. Ama yeni kitap seçmek o kadar da kolay olmayacaktı.
Çünkü son okuduğum kitap beni o kadar etkiledi ki yeni kitabı seçerken çok seçici olmalıydım. Bu konuda kendimi iyi tanıyorum.
Eğer kitabı sevmezsem maalesef yarım bırakıyorum ve başladığım yeni kitaptan da keyif alamıyorum.

O akşam kitapçıda onlarca kitabın arasından hangisini alacağıma karar veremedim ve ikinci akşam tekrar gittiğimizde kitapçının önerisiyle aldığım kitap,
Harlan Coben'in 'KAYIP' adlı romanı oldu.
Polisiye dizileri çok sevmeme rağmen daha önce hiç polisiye kitap okumamıştım. Kitapta anlatıcı durumundaki karakter ve çevresindekiler,
bulunulan ortamlar o kadar detaylı anlatılmış ki dizi izliyormuşum gibi tüm olaylar gözümün önündeydi.
Romanın kahramanı 'Myron Bolitar' ın 10 yıl önce kısa süreli aşk yaşadığı 'Terese Collins' ten gelen bir telefonla içine girdiği olaylar anlatılıyor.
10 yıl önce bir kazada kızı ölen Terese, eski kocasının kendisini aradığını ve yardım istediğini söylüyor. Amerika'da başlayan hikaye bu telefonla
Paris'e taşınıyor.
Her iki ülkeyi de detaylı olarak anlatan yazar, olayları ve kişileri öyle güzel bir kurguyla birleştirmiş ki hayrete düştüm.
Hikayenin başından sonuna kadar en beklenmedik yerlerde ortaya çıkarak Myron'a yardım eden arkadaşları Win ve Esperanza, dizilerde izlediğimiz
her işi çözen karakterlerden.
Terese'nin eski kocasının cesedinin yanında bulunan kanın DNA sonucunda kocası ve Terese'nin kızına ait olması ihtimali ile başlayan araştırmalar,
bu iki kahramanın Yerel polis, İnterpol ve Mossad'dan kaçmak zorunda kalmalarıyla birlikte onlara yardım eden polis Berleand'ın gerçek yüzü ile
okuyucuya da merak içinde bırakıyor.
Cyro Hope Merkezinden Melekleri Koru Derneğine uzanan araştırma ve koşturmaların sonu da çok beklenmedik bir şekilde bağlanmıştı.

Geçen akşam kitabı bitirdiğimde her zaman yaptığım gibi eşime hikayeyi anlattım (okuduğum her kitabı özet geçiyorum ama bu onun isteği nedeniyle)
daha önce de anlattığım gibi zorla yapılan bir durum yok yani.
Harlan Coben'in başka kitapları ve film yapılan romanı da var hadi o filmi izleyelim dedi ve 10 dk sonra filmi izlemek üzere tv karşısındaydık.
'KİMSEYE SÖYLEME' 2007 yapımı bir film.

Filmin kahramanı Alexandre Beck'in eşi Margot 8 yıl önce öldürülmüş. Fakat suçlanan seri katil birçok cinayeti kabul etmesine rağmen bu cinayeti kabul etmemiş ama ipuçları o katili gösterdiğinden dava kapatılmış.
8 yıl sonra aynı yerde 2 kişi daha aynı şekilde öldürülünce Margot'un cinayet davası yeniden açılıyor ve eşi suçlanıyor.
Fransa Cesar Ödüllerinde En İyi Erkek oyuncu dahil 4 dalda ödül alan film yine okuduğum 'Kayıp' adlı romandaki gibi ilginç bir sonla bitiyor.

Hiç sıkılmadan merakla takip ettiğim her iki hikaye gibi diğer kitapları da merak uyandırarak devam ediyor ve sürpriz sonla bitiyordur diye düşünüyorum.

Belki en kısa zamanda tekrar bir Harlen Coben kitabı edinirim.

Biraz ondan biraz bundan

Yazmaya başlama sebebimi buldum sanırım.
Kalabalık bir ailede yetişmenin, bol miktarda kuzene sahip olmanın yanısıra okul ve iş hayatımda edindiğim bol sayıdaki arkadaşımla yaptığım sohbetleri seviyorum ben. İzlediğim bir filmi ya da okuduğum bir kitabı çevremdekilerle paylaşmazsam rahat edemem. Öğrendiğim hiçbirşeyi kendime saklamam. Sevdiğim, keyif aldığım şeyleri mutlaka paylaşırım. Bunu bazen düşüncesizce yaptığım olur hatta. Karşımdakinin o şeyden zevk alıp almadığını pek düşünemediğim zamanlar:)

Geçenlerde yeğenlerim ve kızkardeşlerimle sohbet ederken okuduğum kitabı anlatmaya başladım. Kendimce çok heyecan duyduğum ve ilişkiler hakkında çok önemli olduğunu düşündüğüm bir konuydu. Ünlü bir psikoloğun hayatını anlattığı kitapta yer verdiği, ilişkiler üzerine bir örnekti.
Ama 17 yaşındaki yeğenimin bu örnekle pek de işi yoktu anlaşılan. Bana 'teyze sen halen o kitabı bitiremedin mi' dediğinde tabii ki önce gülüştük ama düşündüm de insanların öğrenme şekli çok farklı olabiliyor. Ben o kitapta okuduğum örnekten etkilenip o dersi alabilirim belki ama yeğenim farklı bir şekilde öğrenme yolunu seçiyor ve doğal olarak hiç ilgilenmediği bir kitabı da dinlemek istemiyor.

Sekiz aydır çalışmadığım için mesai arkadaşlarımla yaptığımız sohbetlerde anlatma şansım da yok. Malum telefon görüşmeleri kısa oluyor. O yüzden blogda paylaşmak mantıklı geldi (mutlaka anlatmam lazım ya). Hem böylece anlattığım konuya ilgi duyanlar okur diğerleri de sıkılmazlar:)

Ama bu, yeğenlerime hikayeler anlatmaktan vazgeçeceğim anlamına gelmiyor tabii sakın yanlış anlaşılmasın...

Bahsettiğim kitap gerçekten kalın bir kitaptı. Bitirmem uzun zaman aldığı için birkaç kez sohbetlerimize konu olmuştu:) O kitabı bitirdikten sonra bir gece yarısı başladığım yeni kitabı ise ertesi gün bitirdim.

Nuray Sayarı'nın 'İçindeki Gücün Sırrını Keşfet' adlı kitap.
Ben çok uzun yıllar sadece kişisel gelişim kitapları okudum diyebilirim. Sanırım kardeşlerimin bazen bana 'Polyanna mısın nesin' demelerinde bu kitapların faydası oldu. Her an olumlu düşünme şansım yok bazen olumsuzluklardan etkilenebiliyor ve kendimi mutsuz hissedebiliyorum. O an beni ayağa kaldırması için arada karıştırdığım birkaç başucu kitabım vardır ama Nuray Sayarı'nın kitabını daha önce okumamıştım.

Bu tarz kitaplarda anlatılanların faydası insanların o anki manevi ihtiyaçlarına ve inançlarına göre değişkenlik gösterir. Yıllardır bu tarz kitapları elime almamıştım ama o gece ne okusam diye bakınırken bu kitap elime geçti ve kısa sürede bitirdim. Belki birkaç sene daha elime bu tarz kitaplar almam belki de sıkı bir dönüş yapmışımdır diye düşünüyorum.

Bu kitap düşünce gücünün hayatımızı nasıl etkilediğine dair örneklerle dolu. İyi düşüncenin hayatımızı nasıl kolaylaştırdığını, kötü düşüncelerle kötü olayları hayatımıza nasıl çektiğimizi anlatıyor.

Başıma gelen talihsizlikleri ve ters giden hemen hemen her olayı nazara bağlayan benim gibiler için de bir bölüm var.
Nazardan korunmak için üzerimizde ayna veya kristal taşımamız gerektiği anlatılıyor. Bu objeler olumsuz enerjileri geri gönderiyormuş. Evin girişine ayna asarsak eve de nazar girmezmiş.

İslam kültüründe 'Fatma Ana Eli' olarak geçen figür, Musevi kültüründe 'Miriam'ın Eli' olarak geçiyormuş. Kötü şanstan korunmak için kullanılan ve Araplar arasında 'Hamsa Eli' de denilen figür aşağı veya yukarı işaret edecek şekilde kullanılabiliyormuş.

Yahudiler için İbranice bir kelime olan 'Hameş' yani 5 rakamı, Tevratın 5 kitabını simgeliyorken, İbranicede beşinci harf olan ve 'Allah'ın kutsal adlarından birini belirten 'Heh'i simgeliyormuş. Ellerin üzerinde bulunan göz, şeytanın gözünden korunmak için- balık ise iyi şans ve bereket için kullanılırmış.

Hangi kültürde olursa olsun aynı amaca hizmet ediyor. Bu eli üzerimizde, evimizde ya da işyerimizde bulundurmamız bizi koruyacak ya da şans getirecekmiş. Demekki evde bulunan bol miktardaki nazar boncuklarının yanında en kısa zamanda bu figür de yerini alacak..

Geçmişi 'Yanan Tekne'ye atma zamanı

Eşim ve ben uzun zamandır yerli diziler yerine yabancı dizileri izliyoruz. Bize daha umut verici ve keyifli geliyor. (nedense!)

İzlediğim dizilerden birisinde 'Yanan Tekne Festivali' kutlanıyordu. Önce tekne olduğu için denizcilikle ilgili bir kutlama diye düşündüm fakat olayı anladığımda fikre bayıldım:

Kasabada yaşayanlar, kalp kırıklıklarıyla ilgili olan ve unutmak istedikleri pişmanlıkları hatırlatan eşyaları deniz kenarında duran tahtadan yapılmış bir tekneye bırakıyorlar. Festivalin son gecesi tüm kasaba halkı teknenin başında toplanıyor ve tekneyi yakıyorlar. Kasaba halkının 'yaşananları unutma ve kendilerine yeni bir şans tanıma' olayı olarak algıladıkları bu gelenek çok hoşuma gitti.

Biz belki yaşadığımız yerde toplanarak tekne yakma olayını yapamayız ama bireysel olarak kendi hayatımızdaki anılar ve eşyaları yakarak bunu gerçekleştirebiliriz diye düşündüm...

Dizide, kendisini terk eden babasına ait eşyaları yakan bir erkek çocuğu,

Nişanlısından ayrıldığı halde takmaya devam ettiği yüzüğü atmak için o günü bekleyen bir genç kız,

Annesiyle küçüklüğünde yaşadığı tüm problemlerini yazdığı günlüğü atan genç bir kadın vardı. Artık kendisi de bir anneydi ve olaylar o kadar da problemmiş gibi gelmiyordu bu genç kadına..

Elbette dizideki kadar çabuk iyileşmiyor yaralar ve kırgınlıklar. Ama hayat, sıkıntıları tekrar tekrar yaşamak için çok kısa. Umut ederek ve yeniden başlayarak yaşamak daha kolay belkide...