Swing Kids

Eşim dün akşam yemek sonrası , 'hadi film izleyelim' dedi ve uzun zaman önce izlediği bir filmden bahsetti . Böylece filmimiz belli oldu: Swing Kids (Swing Çocukları)

1930 lu yılların sonunda Nazilerin iktidarda olduğu Almanya'da geçen film 1993 yapımıymış. Kılık kıyafetleri ve uzun saçları ile diğerlerinden farklı olan ' Swing Çocuklarının ' gizlice toplanarak Swing müziği eşliğinde çılgınca dans ettikleri bir sahneyle başlıyor film.

Ellerin, kolların, ayakların ayrı ayrı oynadığı ve kendilerini kaybedercesine son derece hareketli dansları seyretmek çok keyifliydi.

Bu müziğe ve dansa kendilerini kaptırmış olan gençlerin yasak olan bu tutkularını nasıl sahiplendikleri ve bu tutkularından vazgeçmektense çalışma kamplarına

gönderilmeyi göze almaları anlatılıyor.

Swing müziğinin Naziler tarafından yasaklanma sebebi; Jazz müzisyenlerinin genellikle yahudi ve siyah olmaları ve bu müziğin Alman gençlerini zehirlediğini , asilik duygularını arttırdığını düşünmeleri.

Nazi askerinin bir evden çaldığı radyoyu, o askerden çaldıkları için HG'ye (Hitler Gençliği) katılmak zorunda kalan iki arkadaş Peter Müller ve Thomas Berger.

Gençlerin katı kurallarla eğitildiği bu örgüte katılmak zorunda kalan Peter'ı yalnız bırakmamak üzere kendi isteğiyle gelen Thomas'ın burada aldığı eğitimle beyninin nasıl

yıkandığı ve babasını bile ispiyonlayacak duruma nasıl geldiği anlatılıyor.

Topalladığı için bu müthiş danslara katılamayan fakat yaptığı müzikle bu akıma hepsinden daha büyük tutkuyla bağlı olan Arvid'in hikayesi de oldukça farklı. Arkadaşları tarafından ihanete uğramış hissetmesi sonucu verdiği kararın sonucu ise çok üzücü.

Arvid'in hikayesi, arkadaşlık konusunda düşünmeye sevketti beni. Arvid'in arkadaşlarına yaptığı baskı doğru muydu? veya arkadaşlarının Arvid'e davranışları sonrası yaşananlar...

Bir olaya bu kadar büyük tutkuyla bağlanmak ve onun uğrunda hayatı hiçe saymak zamanımızda pek de mümkün değil sanırım.

HG'ye katıldıktan sonra buradaki eğitimler sonucu beyni yıkanan Thomas'ın inanılmaz değişimi, örgüt ve Swing arasında kalan Peter'ın yaşadığı kararsızlık...

Yasak olan bir şeye tutkuyla bağlı olsak bile hayatımızı ve çevremizdekileri olumsuz yönde etkileme riski varsa bu şeyden uzak durmalı mıyız? daha doğrusu uzak durabilir miyiz?

HG'nin verdiği görevin ne olduğunu deniz kenarında öğrendiği sahne ve gitmeyeceğine dair söz verdiği kardeşi ile olan son sahne...

Beni uzun zamandır ilk defa ağlatan ama çok beğendiğim bir film oldu Swing Kids...

Yoga sonrası

Dün sabah yine erken uyandım. Yoga günlerinin en güzel yanlarından biri erken uyanmak ve sonrasında yürüyerek yogaya gitmek.

Arkadaşlarla yoga sonrası kahvaltı-kahve keyfini de çok özlemişim. Bu keyifli sohbetler de ruhuma iyi geliyor.

Evde hareketsiz ve yalnız kaldığım günlerin acısını çıkarıyorum yoga günlerinde.

Nisan ayında yogaya yeni başladığımda hareketleri o kadar beceriksizce yapmaya çalışıyordum ki şimdi inanamıyorum kendimdeki değişime.

Tabii yapamadığım hareketler yine var ama en azından şimdi çok daha konsantre bir şekilde o harekete bırakabiliyorum kendimi.

 

Yoga; farkındalığımı arttırdı, enerjimi yükseltti ama bu hafta garip bir şekilde yarım kalmış işlerimi tamamlama arzusu duydum. Farklı bir enerjiyle herşeyi

tamamlamak ve kış mevsimine yeni bir fatoş olarak başlamak istiyorum. Bazı konularda da en başa döndüğümüze göre herşeye en baştan başlayacak enerjiyi

toplamam lazım ve yoganın buna yardımcı olacağına inanıyorum. 

Dün yoga seansından sonra eve geldim ve yine kitabıma daldım. Elimden bırakamıyorum. Füreya ne ilginç bir hayat yaşamış.

Verem teşhisi konduktan sonra İstanbul'daki tedavi sonuç vermeyince İsviçre'de bir senatoryum'da kalmaya başlamış.

Eşi Kılıç Ali'nin işleri nedeniyle yanına gidemediği bu dönemde kendisi de evli olduğu halde Füreya'ya yakın olabilmek üzere senatoryuma yakın bir ev tutmuş

yakın dostu! Şevki Bey.

Senatoryumdaki tedavinin de işe yaramadığını öğrenince Fransa dışında  yan etkileri sebebiyle henüz hiçbir yerde  yasal olmayan bir ilacı denemek üzere  

Paris'e yerleştiğinde ona bir ev kiralayan Şevki Bey'in ani ölümü sonrasında Füreya'nın İstanbul'a dönmesi...

 

Senatoryum günlerinde oyalansın, canı sıkılmasın diye teyzesi Farünnisa'nın gönderdiği plastikler ile hayatının değişmesini anlatıyor kitap.

Hem de ne değişmek! Bir önceki yazımda, Füreya'nın ailede sanatçı olmayan nadir insanlardan biri olduğunu söylemiştim ya hani,

meğer füreya hastalığı sırasında tanıştığı toprak ve çamur sayesinde; çok ünlü bir seramik sanatçısı olmuş. ilk sergisini; hastalığına çözüm bulmak ümidiyle gittiği

Paris'te açmış.

Sonra İstanbul'daki başarıları ve seramik dışında hiçbir şey göremeyecek kadar tutkuyla bu işe bağlanması sonucunda Kılıç Ali'den boşanması.

 

Füreya'nın hayatındaki çok ilginç olaylardan birisi de, veremli biri olarak yaşamının sınırlanmasını kabul etmediği için ailesinin tüm karşı çıkmalarına rağmen kimseye

haber vermeden ölüm riski olan bir ameliyatla ciğerinin yarısını aldırmak üzere Paris'e bu kez yalnız başına gitmesi ve tamamen iyileşerek İstanbul'a dönmesi.

 

Erkek kardeşi Şakir'in kızı Sara'yı kendi kızı olarak kabul etmesi ve kızın annesi Afife'yi her zaman kendine rakip görmesi, Füreya'nın hiç çocuk sahibi olmaması sebebiyle verdiği duygusal bir  hareket olarak algılanabilir belki ama anne ve babasının haberi olmadan Sara'nın nüfusunu kendi üstüne alması kabul edilebilir gibi değil.

Tüm mal varlığım sana kalacak diye Sara'yı ikna ediyor ve 18 yaşına girdiği hafta bunu gerçekleştiriyor. Sara'ya nasıl olsa soyadın değişmeyecek o yüzden kimseye söyleme kabul etmezlerse gerçekleştiremeyiz diyor.

Ama dayanamayıp Sara'nın bu olayı annesine anlatmasıyla, annenin kızdan tek bir ricası oluyor ve Füreya'ya her zaman 'Füfoş Anne' diyen Sara, artık 'hala' demeye başlıyor.

Bu olayı öğrendiğinde, Sara'nın annesi Afife ile girdiğim bu ezeli rekabette kazanan kim oldu? diye düşünüyor Füreya...

 

Yine kitaba ara verip yollara düşme ve küçük yeğenimin doğum günü nedeniyle kardeşler ve kuzenlerle buluşma zamanı.

Kalabalık bir aile olmak gerçekten çok keyifli. Akşam yemek sonrası bowling keyfi ve bol kahkaha. Ben 14 kişi arasında en düşük sayıyı yaparak dereceye girdim:)

Bizim grup 2 turda da yenildi ama sonuç ne olursa olsun çok eğlendim.

 

Eşim, kardeşler ve kuzenler ...Ben bu grupla yapılan herşeyden keyif alıyorum.

 

Füreya

Bu sabah çok erken kalktım. Aslında her zaman yapmam gerektiği gibi:)

Bugünü dışarıda geçirmeye karar verdiğim için erkenden evden çıktım. Cadde'de yaptığım yürüyüşün ardından sokağımızın başında bulunan cafedeki yerimi almıştım.

Kahve eşliğinde okuduğum kitaba öylesine dalmışım ki 3 saatten fazla oturduğumun farkına varmadım.

 

Hani şu bahsettiğim 'Şakir Paşa Ailesi' adlı kitapta adı geçen teyze kızı Füreya'nın hayatını okuyorum bu günlerde.

Şirin Devrim'den dinlediğim ailede çok fazla adı geçmemekle birlikte Atatürk'ün yakın arkadaşı Kılıç Ali ile evli olduğunu öğrenmiştim Füreya'nın.

Ama bu kitapta anlatılanlar öylesine etkiledi ki kitabı elimden bırakamadım.

Füreya, ailede sanatla ilgilenmeyen nadir insanlardan biri. Genç yaşta yaptığı iki evlilik ve hamilelikleri ayrı hikaye.

Hatta, Atatürk'ün en yakın arkadaşı olan Kılıç Ali ile evlenme sebebini; 'Atatürk'e 9 yaşından beri hayran hatta aşık olduğumdan O'na yakın olabilmek için Kılıç Ali'nin

evlenme teklifini kabul ettim' diye anlatıyor.

Bu evlilikle birlikte gerçekten de tüm zamanını Atatürk ve yakın çevresiyle geçirmeye başlıyor. Kitapta Atatürk'ün son günlerine de yer verilmiş.

Daha önce Şirin Devrim'den dinlediğim Şakir Paşa Ailesindeki tüm çılgın insanlar bu sefer Füreya'nın gözünden anlatılıyor Ayşe Kulin'in kelimeleriyle.

Bursa'daki kötü evliliğin üzerine Ankara'daki Atatürk'lü muhteşem günler ve Atatürk'ün ölümüyle depresyona giren Kılıç Ali'nin ardından verem teşhisi konan

Füreya'nın hikayesini soluksuz okudum bugün. Verem teşhisinden sonraki hikayeye yarın devam ederim artık.

 

Cafeden çıktıktan sonra sahilde yaptığım yürüyüş de ruhuma çok iyi geldi. Ah bir de sokak kedileri ve köpekleri olmasa...

Heyecanı Kaybetmeden Yaşlanmak

Dün eşimle beraber bir akraba ziyaretindeydik.

 

Yaşanmışlıkları olan insanlarla saatlerce sohbet edebilir ve onların hikayelerini hiç sıkılmadan dinleyebilirim.

Altmışlı yaşların sonunda olan bu akrabamızla geçirdiğimiz kısacık zaman da bana çok keyifli geldi.

 

Gençliğinde bir bankada çalışmış olmasına rağmen hayatının asıl işi her zaman müzik olmuş.

Tüm ailenin karşı çıkmasına rağmen müzikten ve çocukları gibi gördüğü müzik aletlerinden asla vazgeçmemiş.

İlk kez komşusunun evinde yapılan nişanda çalması için çağırıldığı günü anlatırken sanki o günkü heyecanı yeniden yaşıyordu.

Evine şimdiye kadar 16 adet piyano girmiş-çıkmış. Uzun yıllar müzik aletlerinin akort edilmesinden ve tamirinden para kazanmış.

Kınalı adada geçen 2 yıl boyunca yaşadıklarını öyle güzel anlattı ki şu anda okuduğum Şakirpaşa ailesindeki insanlardan birisiyle sohbet ediyormuşum gibi geldi:)

Şimdi yaşadığı apartman dairesinde maalesef komşuları rahatsız olabilir diye piyanosunu çalma fırsatı yok. Evinin camından denizi de göremiyor.

Ama yine de hayata karşı o kadar heyecanlı ki hayran olmamak imkansız.

 

Evinde bulunan bir kilise piyanosunu sattığı bey'in ona hediye ettiği kitapları odasından almaya koşarak gitmesi, kitapları heyecanla getirip tek tek bize anlatması,

kitaplardan bölümleri okuması gerçekten görülmeye değerdi.

 

Woody Allen'in emekli olmayı ölmekle eşit gören bir karakteri canlandırdığı Roma'ya Sevgilerle adlı filmi de aynı hafta sonu izlemiş olmak pek manidar oldu.

 

Düşündüm de şu anda bana böyle heyecan veren bir şey yok hayatımda.

İnsanların belli bir yaştan sonra çalışma hayatına son verdiğinde de hayata sıkıca tutunabilmeleri için onlara keyif veren ve heyecan duyacakları bir hobileri

mutlaka olmalı diye düşünüyorum artık.

Harika Çılgınlar

Bu sene Temmuz ayının neredeyse tamamı tatil ile geçti. Önce adada ailemle 9 gün, sonra eşimle Kaş'ta 9 gün derken ay bitiverdi.

Tatil bitiminde hemen başlayan ramazan ayı ile oruç nedeniyle Ağustos ayı evde geçti bitti. Ramazan bayramında yine eşim ve ailemle beraber olmak da pek keyifliydi.

Sonrasında gelen Eylül ise yeni umutlarla başladı ama aybaşından itibaren 20 gün boyunca hastalıkla geçti ve işte o da bitti.

 

Hayat böyle işte her an herşey değişebiliyor ve mucizeler hayatınıza yön verebiliyor. Bir bakıyorsunuz herşey çok güzel ve istediğiniz gibi devam ederken

sonra durağan, monoton ve sıradan derken birden daha olumsuz bir dönem yaşayabiliyorsunuz. Sonra yeniden umut ve hayallerle dolu çok daha güzel bir dönem sizi bekliyor.

 

Şimdi yaz bitti ve yavaş yavaş kış geliyor. Kısalan günlerle birlikte kararan hava insana karamsarlık hissi verse de insanın içinin huzurlu olması ve kendini tanıması çok önemli.

Ben biliyorum ki şimdi çok yeni bir dönem başlıyor benim için. Kendimle daha fazla kalacağım bir dönem çünkü maalesef eşimin akşam mesaileri de başladığından artık akşamları da yalnız olacağım.

 

Oyalanacak yeni şeyler bulma zamanı şimdi. Geçen kış yarım bıraktığım puzzle'ı ortaya çıkarma ve yeni kitaplara başlama zamanı.

Üç gün önce yeni bir kitaba başladım. Şirin Devrim'in yazdığı 'Şakir Paşa Ailesi-Harika Çılgınlar' adlı kitap.

Şirin Devrim tiyatrocu ve yazar. Ailesini öyle güzel bir dille anlatmış ki, sanki o ailenin içindeymiş gibi okuyorum kitabı.

Anne; meşhur ressam Fahrelnisa Zaid, Baba; yazar İzzet Melih Devrim, Kardeş; ressam Nejat Devrim, Teyze; ressam Aliye Berger, Dayı; Cevat Şakir (Halikarnas Balıkçısı),

Annesinin amcası; II.Abdülhamit'in Sadrazamı Cevat Paşa, Büyükbaba; Şakir Paşa (Halikarnas Balıkçısı tarafından öldürülen baba).

Ailede sanatçı olmayan yok gibi neredeyse. Ayşe Kulin'in kitabı Füreya'da anlatılan kişi de teyze kızı:)

 

Şimdiden ailenin soyağacını çıkarıp hepsinin hayatını tek tek okumak için pek heyecanlıyım. Sanırım sanatçı oldukları için, hepsi de pek çılgın gözüküyor.Hepsinin üçer dörder tane eşi olmuş:) Uzun süre bu aileyi takip edeceğim gibi gözüküyor...

Kalabalık aile olmanın zenginliği

Kalabalık bir ailem var benim. Her birinin sesini her gün duymazsam rahat edemiyorum. Bu garip bir alışkanlık aslında. Çevremdekiler çok şaşırıyorlar buna.

Annesiyle bir hafta belki onbeş gün hiç konuşmayanlar var etrafımda. İnanamıyorum onlara. Aramızda mesafe olsa da telefonla seslerini duymazsam rahat edemem ki ben.

Annemin veya kardeşlerimden birinin sesinin tınısından nasıl olduğunu anlarım. İyi olmadıkları zaman elimden birşey gelmese de  karşımdakinin tatsız zamanını paylaşmak, onu dinlemek hem karşımdakine hem bana iyi gelir. Aile olmanın keyfidir, kalabalık aile olmanın zenginliğidir bu.

Aynı şekilde ben tatsız can yakıcı bir olay yaşadığımda da onlar beni ararlar ve sesimi duymak isterler. Hadi buluşalım konuşalım iyi gelir derler.

Bilirler ki anlatmak rahatlatır insanı. Ama bu sefer öyle değil. Uzak kalmak istedim herkesten hatta kendimden bile.

İşte o zaman da serbest bırakmayı bildi ailem. Yalnız kalmayacak kadar yanımdaydılar ama kendimle kalmamı sağlayacak kadar da uzağımdaydılar.

İnsan kötü bir olay yaşadığında önce şok etkisini yaşıyor. Sonra kabullenme aşamasına geçiyor. Şu anda kabullenme aşamasındayım. Kadercilikle aynı şey aslında.

Yapabileceğin hiçbirşey olmadığını bildiğinde kendini bırakıyorsun ve daha kötüsü olmaması için dua ediyorsun.

Eğer inancı biraz daha az ise isyana kadar gidebiliyor insanlar. Ben hiç isyan etmedim. Neden diye sormadım. Hayırlısı böyleymiş diyorum.

Demekki daha kötü sonuçları olacaktı ve böyle olması gerekiyordu diyorum. Allahım isyan ettirecek aşamaya gelecek acılar vermesin.

Hayatta en önemli şey sağlık bunu biliyordum ama bu defa çok daha emin oldum.

Aldığım ilaçların etkisiyle ateşler içinde yatarken, koltukta oturamadığım için sürekli yatmak zorunda kaldığımda hep dua ettim. İsyan etmiyorum allahım dedim.Bir an önce iyileşmek için dua ettim. Şimdi herşey sona erdi. Benim hayal ettiğim gibi sonuçlanmadı ama olsun geçici bir süreç. Bunu da geride bırakacağız.

Gözlerimin içine bakıp 'sen iyi ol başka bir şey istemiyorum' diyen bir eşim, 

'Sakın üzülme kızım' derken sesi titreyen ve her zaman benden yana olduğunu bildiğim annem ve babam,

'Abla sen önemlisin üzülme lütfen' diyen kardeşlerim,

'Ne olur sen üzülme' mesajları ile yanımda olan yeğenlerim iyi ki hayatımdalar.

'Kayıp' etkisiyle 'Kimseye Söyleme'

Kaş'ta yaptığımız harika tatilin henüz ikinci günü okuduğum kitabı bitirdiğimde, hemen kitapçı aramaya başladık.

Deniz kenarında güneşlenirken ve tüm gün şezlongta yatarken kitap okumak çok keyifli. Ama yeni kitap seçmek o kadar da kolay olmayacaktı.
Çünkü son okuduğum kitap beni o kadar etkiledi ki yeni kitabı seçerken çok seçici olmalıydım. Bu konuda kendimi iyi tanıyorum.
Eğer kitabı sevmezsem maalesef yarım bırakıyorum ve başladığım yeni kitaptan da keyif alamıyorum.

O akşam kitapçıda onlarca kitabın arasından hangisini alacağıma karar veremedim ve ikinci akşam tekrar gittiğimizde kitapçının önerisiyle aldığım kitap,
Harlan Coben'in 'KAYIP' adlı romanı oldu.
Polisiye dizileri çok sevmeme rağmen daha önce hiç polisiye kitap okumamıştım. Kitapta anlatıcı durumundaki karakter ve çevresindekiler,
bulunulan ortamlar o kadar detaylı anlatılmış ki dizi izliyormuşum gibi tüm olaylar gözümün önündeydi.
Romanın kahramanı 'Myron Bolitar' ın 10 yıl önce kısa süreli aşk yaşadığı 'Terese Collins' ten gelen bir telefonla içine girdiği olaylar anlatılıyor.
10 yıl önce bir kazada kızı ölen Terese, eski kocasının kendisini aradığını ve yardım istediğini söylüyor. Amerika'da başlayan hikaye bu telefonla
Paris'e taşınıyor.
Her iki ülkeyi de detaylı olarak anlatan yazar, olayları ve kişileri öyle güzel bir kurguyla birleştirmiş ki hayrete düştüm.
Hikayenin başından sonuna kadar en beklenmedik yerlerde ortaya çıkarak Myron'a yardım eden arkadaşları Win ve Esperanza, dizilerde izlediğimiz
her işi çözen karakterlerden.
Terese'nin eski kocasının cesedinin yanında bulunan kanın DNA sonucunda kocası ve Terese'nin kızına ait olması ihtimali ile başlayan araştırmalar,
bu iki kahramanın Yerel polis, İnterpol ve Mossad'dan kaçmak zorunda kalmalarıyla birlikte onlara yardım eden polis Berleand'ın gerçek yüzü ile
okuyucuya da merak içinde bırakıyor.
Cyro Hope Merkezinden Melekleri Koru Derneğine uzanan araştırma ve koşturmaların sonu da çok beklenmedik bir şekilde bağlanmıştı.

Geçen akşam kitabı bitirdiğimde her zaman yaptığım gibi eşime hikayeyi anlattım (okuduğum her kitabı özet geçiyorum ama bu onun isteği nedeniyle)
daha önce de anlattığım gibi zorla yapılan bir durum yok yani.
Harlan Coben'in başka kitapları ve film yapılan romanı da var hadi o filmi izleyelim dedi ve 10 dk sonra filmi izlemek üzere tv karşısındaydık.
'KİMSEYE SÖYLEME' 2007 yapımı bir film.

Filmin kahramanı Alexandre Beck'in eşi Margot 8 yıl önce öldürülmüş. Fakat suçlanan seri katil birçok cinayeti kabul etmesine rağmen bu cinayeti kabul etmemiş ama ipuçları o katili gösterdiğinden dava kapatılmış.
8 yıl sonra aynı yerde 2 kişi daha aynı şekilde öldürülünce Margot'un cinayet davası yeniden açılıyor ve eşi suçlanıyor.
Fransa Cesar Ödüllerinde En İyi Erkek oyuncu dahil 4 dalda ödül alan film yine okuduğum 'Kayıp' adlı romandaki gibi ilginç bir sonla bitiyor.

Hiç sıkılmadan merakla takip ettiğim her iki hikaye gibi diğer kitapları da merak uyandırarak devam ediyor ve sürpriz sonla bitiyordur diye düşünüyorum.

Belki en kısa zamanda tekrar bir Harlen Coben kitabı edinirim.